چرا آیه ی یاس

که ذره ذره وجودم ، شرمسار لطف و رحمت و حکمت و مغفرت ایشان است ...

لحظه ها و روزها از پس هم می آیند و از پیش چشمان می گذرند و جز یادی باقی نمی گذارند .. یاد و خاطره ای که گاه شیرین و دلنشین و گاه تلخ و ناگوار بر جای می مانند .. اما .......... 

آنچه در جامعه امروزی ما تقریبا به صورت یک ویروس همه گیر شیوع پیدا کرده منفی بافی است .. انگار منفی بافی و فرافکنی های سیاسی و اقتصادی مد شده .. بنظر بهانه های خوبی برای شانه خالی کردن از زیر بار مسئولیت و مقصر جلوه دادن زمین و زمان در آنچه پیش می آید هستند ...

     دولت باید فلان کار را میکرد ولی نکرد !!...

     احمدی نژاد فلان سیاست را دارد ولی نمی باست می داشت !!...

    حکومت فلان فعل را ممنوع کرده ولی اگر نمی کرد فلان چیز درست می شد !!...

حتی گاهی اوقات هوس میکنیم خدا را نیز مقصر جلوه دهیم .. درست است که بعضی عوامل مانند اقتصاد و وضعیت اجتماعی و رفاهی در آنچه بر افراد جامعه می گذرد نقش بسزایی دارد ، اما اینکه ما به این بهانه ها از زیر بار مسئولیت شانه خالی کنیم و همه ی تقصیر را به گردن عوامل خارجی بیاندازیم در واقع به نوعی َ نقش خود را در آنچه بر ما می گذرد ، به ناحق ، نادیده گرفته ایم ...

حقیقتی که شاید همه ی ما با کمی تأمل به آن دست یابیم این است که ما ایرانیان انسانهایی تن پرور و کم کاریم که عادت کرده ایم با کم ترین تلاش بیشترین ها را بخواهیم ‌‌‌!!.. و البته جالب اینجاست که بدون توجه به ناکرده های خود ٬ زمین و زمان و حاکم و مردم و گاه خدا را مصوب نا خوشی ها می دانیم ...

برای رسیدن به هدف تلاش نمی کنیم و هنگامی که نتیجه ی دلخواه حاصل نشد می گوییم

" آقا خدا نخواست !!!!... "

 در حالی که خداوند حکیم بارها تأکید زیادی به قدرت اختیار انسان داشته .. خداوند تنها سر نخ می دهد و یافتن ادامه ی راه را به ما سپرده .. خداوند فرصت می دهد و استفاده از آن را به عهده ما گذاشته .. (و کیست که منکر فراوان یاری های خداوند باشد که در راه رسیدن به هدف به بندگانش ارزانی می دارد ..)  پس وظیفه ی ما تنها و تنها تلاش است و بس !!...

پس چرا آیه ی یاس ؟!!.. چرا فرار از میدان ؟!!.. چرا ضعف وسستی ؟!!..

بیا تا خود فردایمان را رقم زنیم

اینم عکس کاغذ چرک نویس این متن

... به امید عشقی همیشه بهاری ...