راه من

بنام هستی بخش بی همتا .. او که بی منت به بندگانش می بخشد و جز سپاسش نخواهد ...

برای تو می نویسم .. ای ناجی آخرین .. ای بهترین .. محبوب من .. لحظه هایم را با یاد تو به گذشته می سپارم .. زندگی را به امید تو پیش می برم .. این دل بهانه ی تو را دارد .. نا حقی ست اگر گویم حق ندارد .. حق دارد ، چون تو را کم دارد .. حق دارد ، چون طلب سهم خود دارد .. سهمی از یک دنیا .. به راستی این دل کوچک ، سهمی به اندازه عشق ، از این دنیای بزرگ ، ندارد ...

     خداوندا .. بشنو .. بشنو که شنوایی جز شما ندانم ...

                      پروردگارا .. ببین .. ببین که بینایی جز شما ندارم ...

خداوندا .. این منم .. محیا می شوم .. یاد داری .. یاد داری که خود مرا به این راه فرا خواندی .. یاد داری که شرط رسیدن را طی مسافت سخت خواندی .... یاد دارم .. یاد دارم که غرق شده ی برکه ی پایاب پوچی ها بودم .. یاد دارم که رسیدن را به دیدن پوچی ها باخته بودم .. اما حال .. بیاد می سپارم .... بیاد می سپارم هر آنچه بر من در این مسافت گذشت .. آری .. بیاد می سپارم ، چون گذشته ، نقشه ی راهم است ...

لذت تماشا را ، با یاد ــــ یار بر خود حرام گردانیده ام  ..  می کوشم  ...  می کوشم تا تو را لایق باشم ..

 (با اندکی ویرایش بمناسبت آماده سازی بلاگ برای جشنواره وبلاگ نویسی)